صبح سپید

احسان حدادی نقره‌ای را به دست آورد که تا 20 سال پیش اگر صحبت آن به میان می‌آمد همه می‌خندیدند و می‌گفتند «ما و مدال المپیک دو و میدانی»؟!
حالا ما صاحب نقره پرتاب دیسک المپیک هستیم.
افتخاری که کاملا غیرمترقبه و با همت حدادی به دست آمد. او سال قبل در آفریقای جنوبی اولین مدال جهانی تاریخ دوومیدانی ایران را به ارمغان آورد.
برنز گرفت اما برنزش در جهانی به اندازه 10 طلا می‌ارزید. 
وقتی به ایران برگشت متوجه شد بجز دوستانش هیچ کس برای استقبال از او به فرودگاه نرفته!قبل از المپیک حدادی بدون مربی تمرین میکرد چرا؟
چون مربی سابقش از اون ۹ هزار دلار که با محاسبه نرخ مرجع نزدیک به ۱۲ میلیون تومان میشه از اون درخواست کرده بود ولی فدراسیون قبول نکرد و به احسان نقره ای ما گفتن اگر برای تو اینطور خرج کنیم برای دیگران باید چیکار کنیم حدادی وظیفه‌اش را به درستی انجام داد و با هزینه شخصی خودش کارش رو ادامه داد  و دل ملت را شاد کرده.
آقایان مدیر هم لطفا به وظیفه‌شان درست عمل کنند مگر این ۱۲ میلیون تومان در مقابل رقم های نجومی توپ خراب کن های فوتبال رقم کلانی است.نصیحت عادل فردوسی پور هم حدادی جالب بود که اگر دروازه بان می شدی به جای ۱۵۰ تا سکه، سالی چند میلیارد می گرفتی. نهایتش هم این بود که یک توپ از دستت می افتاد تو گل.

 
پینگ پنگ ورزش عجیبی است. تمرکز فوق العاده می خواهد و بار روانی بسیار سنگینی دارد.
می گویند سومین ورزش سریع دنیاست و سومین ورزش سنگین جهان. 
و نوشاد عالمیان که در پارکینگ خانه اش تمرین میکند با حریف تمرینیش که دیوار خانه اش استمگر چقدر هزینه داشت برای فدراسیون که نه براش مربی گرفتن نه تورنمنت درست و حسابی بردنش تا برایمان افتخار کسب کند فکر کنم فدراسیون فقط برای خالی نبودن عریضه میخواست نوشاد رو راهی لندن کنه اما نوشاد ثابت کرد که حرف ها برای گفتن دارد و سندش بازی های زیبای او بود و رنکینگ ۷۷ جهان

رضا مهماندوست که باید بنای تکواندوی ایران می شد المپیک را از خانه تماشا کرد چون اصرار داشته حق و حقوقش را کامل بگیرد. او می خواسته حقوقش تنها برای 11 ماه فقط همان 7.5 میلیون تومان باشد اما فدراسیون اصرار داشت این رقم باید 5 میلیون باشد و این کش و قوس ، رضا مهماندوست را خانه نشین کرد چرا!!!!!!!!!!
چون فقط دو میلیون طلب کرده بود و کار رو به جایی کشیدن که شاهد خفت و خاری تکواندوی ایران شدیم و آه و حسرت با هر لگدی که سر و صورت کرمی میخورد بر دلمان می نشست
شاید اگر میهمان دوست فقط از جلوی فدراسیون فوتبال رد می شد یا یکی از بازیکن های فوتبال مافیایی ما تلفنکی پیامکی چیزی برای فدراسیون تکواندو ارسال میکردن الان تکواندو خار نبود

المپیک تمام شد اما درس‌های المپیک تمام نشدنی است. ما در این المپیک اتفاقات شیرین بسیاری را تجربه کردیم و دانستیم موفقیت‌های ورزشکارانمان در المپیک چه شوری در جامعه ایجاد می‌کند. مدیران شهری چقدر باید هزینه کنند تا چنین نشاطی در سطح شهر و جامعه ببینند؟ از هزینه‌های کمرشکن دولتی برای فوتبال آیا نمی‌توان بخشی را برای بسترسازی چنین اتفاقات خوشایندی هزینه کرد؟

ولله تالله بالله که از حقی که بیت المال میشه و میره تو جیب این بازیکن های به اصطلاح فوتبالیست نمیگذرم سیروس دین محمدی میگفت ما را به شوت‌هایمان می‌شناختند، اینها را به ماشین‌هایشان!دهه ۷۰ و هشتاد نه سونا داشتن نه جکوزی ماشین دین محمدی هم رنو بود و سرویس بچه های تیم ملی شورلت استاد اسدی اما غیرت داشت مافیایی هم نبود با عشق بازی میکرد حالا بوکاتی و پورشه هم راضی کننده نیست برای این طماع های فوتبال

به اشک های عبدولی و بهت مظاهری قسم رسم جوانمردی این نیست که افتخارات این عزیزان رو به نام خودتون سند بزنید بگذارید که صاحبان اصلی این موفقیت، شادی این پیروزی بزرگ را با مردم جشن بگیرند.

پ.ن ۱ : آذربایجان عزیز برایم همیشه عزیزی و عزیز میمانی ترُک تِرک خورده ام میسازمت دوباره
پ.ن ۲ : دوستانی که لینک شون تو پیوند های وبلاگم نیست بگن تا لینکشون کنم
پ.ن ۳ : دوستانی که مایل به تبادل لینک هستن لطفاً اول لینک کنن بعد بگن تا لینکشون کنم
پ.ن ۴ : فرارسیدن عید سعید فطر بر همگان مبارک باد