پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله :

عائِدُ المَريضِ يَخوضُ فِى البَرَكَةِ فَاِذا جَلَسَ انغَمَسَ فيها؛
عيادت كننده بيمار، در بركت فرو مى‏رود و چون نزد بيمار بنشيند، در آن غوطه‏ور مى‏شود.

كنزالفوائد، ج 1، ص 178


امام على عليه السلام :

اَلمُريبُ اَبَدا عَليلٌ؛

آدم بدبين، هميشه بيمار است.

غررالحكم، ح 839


 امام على عليه السلام :

اَلحَسَدُ لايَجلِبُ إِلاّ مَضَرَّةً وَغَيظا يوهِنُ قَلبَكَ وَيَمرِضُ جِسمَكَ؛
حسادت نتيجه‏اى جز زيان و ناراحتى كه دلت را سست و تنت را بيمار مى‏گرداند به بار نمى‏آورد.

بحارالأنوار، ج73، ص256، ح29


 امام على عليه‏السلام :

إنَّ الْمُؤْمِنَ إذا أَصابَهُ السُّقْمُ ثُمَّ أَعْفاهُ اللّه‏ُ مِنهُ كانَ كَفّارَةً لِما مَضى مِن ذُنُوبِهِ و مَوْعِظَةً لَهُ فِيما يَستَقْبِلُ، وَ إِنَّ الْمُنافِقَ إذا مَرِضَ ثُمَّ اُعفِي كانَ كَالْبَعيرِ، عَقَلَهُ أهلُهُ ثُمَّ أَرْسَلُوهُ فَلَم يَدْرِ لِمَ عَقَلُوهُ و لِمَ أَرسَلُوهُ؛

هرگاه مؤمن بيمار شود سپس خداوند شفايش دهد، آن بيمارى كفّاره گناهان گذشته و پندى براى آينده اوست و منافق هرگاه مريض شود سپس سلامت يابد، مانند شترى است كه صاحبش او را بسته است و سپس رهايش كرده‏اند او نمى‏داند براى چه او را بسته‏اند و براى چه رهايش كرده‏اند.

كنزالعمّال، ح 6686


 پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله :

مَنْ قَلَّ طَعْمُهُ صَحَّ بَدَنُهُ وَ مَنْ كَثُرَ طَعْمُهُ سَقُمَ بَدَنُهُ وَ قَسا قَلْبُهُ؛

هر كس كم بخورد، سالم مى‏ماند و هر كس زياد بخورد تنش بيمار مى‏شود و قساوت قلب پيدا مى‏كند.

نهج الفصاحه، ح 2292

 

برگشت به آرشیو کامل احادیث به تفکیک حروف الفبا